مجله لوموند، نام مصاحبه‌هایش با فوکو را فیلسوف نقابدار می‌گذاشت و با این شرط که اسم او تنها پس از مرگش چاپ شود، او معتقد بود که با شنیدن نام نویسنده، خواننده دچار پیش‌فرض‌هایی میشود که ذهن او را از فهمیدن مطلب اصلی دور می‌سازد

چند وقت پيش يه نفر رو ديدم كه داشت با صندلي چرخدار از يه شيب بالا ميرفت . خواستم كمكش كنم ‏رفتم و هلش دادم . تشكر كرد و گفت كه داره ورزش ميكنه. برام تجربه شد كه اگه خواستم يه همچين كاري بكنم اول بپرسم كه داره ورزش ميكنه يا كمك ميخواد؟

چند وقت پیشا داشتم با تاکسی از جلوی دانشگاه تهران رد میشدم . روی یه تابلو نوشته بود : هفتادمین سال تاسیس دانشگاه تهران مبارک باد ، تاسیس 1310 ، جلو یک پیرمرد نشسته بود ....شروع کرد به زمزمه کردن این جمله ، وقتی که تمام آن را خواند ، راننده گفت : حالا خوبه ننوشتن تاسیس 1357 !!!

وقتی که چشاتون رو خوبِ خوب باز کنید، می‌بینید که همه اطرافیانتون ریاکارن و وقتی که کمی بیشتر باز کنید، می‌بینید که حتی خودتون هم ریاکارید. ولی ریاکاری همه به یک اندازه نیست، بعضیا انقدر ریاکارند که یادشون می‌ره چه شکلین، یعنی شاید هیچ شکل مشخصی نداشه باشن و بعضیا هم ریا رو توی کشیدنِ غلیظِ ضادِ"والاضالین" می‌دونن. توی مجله‌ی ابرار هفتگی که ادامه کار مجله‌ی مهر بود، یه ستون وجود داشت به اسم "ریاکار مورد نظر در دسترس نیست" که توی اون ستون، ریاکاری رو به صورت طنز آمیز می‌نوشت. خیلی عالی بود. اسم نویسنده‌ش هم الف.ثانی بود، یعنی با این اسم می‌نوشت.

از ابرار هفتگی هم دیگه خبری ندارم، انگار که بسته شد.