یه جوک اینترکتیو بود که طرف آخرش می‌پرسید اون حیوون راه‌راهه چی بود، بعد می‌گفتی گورخر و طرف هم یا می‌گفت آفرین بچه‌منگل باریکلا بچه منگل، یا هر جمله‌ی دیگه‌ای که توی ورژن خودش بود.
شاید این اولین خیانتی باشه که به هر کس شده.

درست دوازده سال پیش، همچین روزهایی بود. نمی‌دونم ایرانی‌ها چرا الکی خودشون رو قاطی بحث کرده بودن و ناله و فغان سر داده بودن به خاطر نزدیک شدن سال دو هزار. اکثر خواننده‌های لس‌آنجلسی هم یه تزی داده بودن در این زمینه. هنوز شاخص‌ترین چیزی که توی ذهنم مونده، مال لیلا فروهره:
سال دو هزاره
غصه بی‌شماره

نمی‌دونم اشتباه می‌کنم یا نه ولی تا جایی که یادم میاد، کل ریاضی اول دبستان در مورد این بود که دست راست کدومه و چپ کدوم.

به نظرم این‌که چند تا داداش با هم وارد یه رشته‌ی ورزشی بشن و دسته‌جمعی بترکونن دیگه خیلی خز شده.

بابا برقی در اوج خداحافظی کرد و اسمش جاودانه شد. آقای ایمنی روزبه‌روز داره سطح خودش رو مياره پایین‌تر.

به نظر من یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ ایران، وقتی بوده که توی مغازه‌ها پول برره‌ای می‌فروخته‌ن. باید ببینیم اون موقع چه اتفاقی افتاده بوده که مردم حاضر بودن دسته دسته پول رایج کشور رو بدن و در ازاش پول برره‌ای بگیرن.

بادنجان
باقلا
دیرک
تشک

هند پنارت هم هست که البته ربطی به بقیه نداره.

امروز سی ثانیه صبر کردم ببینم چی می‌شه. شانسم خانواده و سرگرمی بود.

سکوت نشانه‌ی رضاست (البته غیر از سکوت سیاوش قمیشی).

امروز یاد دو تا مفهوم قدیمی افتادم که تقریباً مال یه دوره هستن و فقط آدم‌حسابیا فازش رو می‌گیرن.
تکنو
چپول

می‌رسد پیغام آسمانی
زندگانی زیباست زندگانی

می‌رسد پیغام جام جهانی
گل بزن افشین پیروانی

شماره‌ی پنجاه و نه